Bağışlayan Göç Şarkıları IV

ωκεανός, 9.

   ve şimdi...
   yirmibeş'inde bir intihar mevsimi'nin...
   kıyılarında ölü balıklar yaşayan bir düş ülkenin
   kokusunu çekiyorum hafızama.
   
   ve şimdi... on ömür boyu yani
   yüz ömür boyu
   gölgesinde ulu çınarların
   unutamam istanbul'un hüzünlü yoldaşını
   unutamam,
   istanbul'da
   sürekli kendini tüketen kaynak,
   sesini unutmuş ıslık,
   peygamberi çarmıhta bir tanrı
   olduğumu...
   
   ayışığında içime vurdum,
   bin ömür boyu belki
   ya ışık
   ya karanlık!..
   yeter, içimde bu sis ormanları
   dudağımda beyaz volkanlara dönüşen ağlayışlar...
   yeter!..
   mutlak ışık ya da mutlak karanlık:
   arş ya da arz!..
   
   ey rab!
   hangi suça karşı,
   hak gördün bana cezayı!
   bu, sürekli eriten,
   tüketerek büyüyen bin yıllık
   medusa saçlı acıyı...
   bu, karanlık gecelerde üzerime çöken çığlık;
   kabuslarla, ağlayışlarla uyandıran çöküş...
   bu diri diri yakan!
   
   dinsin bu kaosun yağlı ip acısı!
   aitliğimi sahiplenmezken hiç bir mutlu son
   susmazken, cezalandıran göç şarkısı...


eylül yirmibeş, ikibinyedi